gaan eten

we zijn dit weekend nog eens uit eten gegaan. twee keer (*insert gejoel)! meestal gaan we naar de usual suspects. maar ik ontdenk gaarne eens een nieuw restaurant. echt nieuw was het niet omdat ik er al één keer was gaan eten met vriendinnen, maar voor Lan was het nieuw terrein: de Multatuli. eindelijk nog eens een eethuis dat we op ons lijstje met favorieten mogen zetten. de Multatuli is een eetcafé waar je gewoon iets kan gaan drinken maar evengoed een eenvoudige lekkere hap kan eten. het is er ook heel erg knus en gezellig met oude spullen aan de wand en in oude kasten, kandelaars met afgedruipend kaarsvet, warme blauwe kleur tegen de muren en rustige muziek op de achtergrond. ook de buurt spreekt ons aan. de Multatuli ligt vlak aan het water niet ver van het M.I.A.T. we beslisten rijkelijk laat om ons avondeten uit te besteden en kwamen pas om 22u toe. de vriendelijke ober vertelde ons dat het misschien niet meer mogelijk zou zijn om te eten, maar hij zou het vragen in de keuken. gelukkig kwam hij met goed nieuws terug. we beslisten vlug wat we zouden eten om het keukenpersoneel niet te ambeteren. we bestelden elk een roomer (€ 4,2 per glas) en een cola (€ 1,9 per glas). hij koos de stoverij met frietjes (€ 15) en ik de geroosterde aubergines met Griekse pasta en een tomatensalsa (€ 12,5). na een kwartiertje kwam ons eten al aan tafel en zagen en roken we dat het goed was. we betaalden voor dit lekkers maar € 39,7 en gingen heel tevreden en voldaan naar huis.

een heel ander verhaal was het gisteren in La Cigogne d’Alsace. ik had daar ooit een zeer lovende recensie over gelezen in de Zone09 en ook op Gentblogt. de commentaren bij deze laatste waren echter niet heel erg positief, maar je moet er toch zelf geweest zijn vooraleer je erover oordeelt en dan nog. een restaurantbezoek is een momentopname. de ingang van het restaurant is een vrij smalle gang. we werden gevraagd onze jassen in de hal achter te laten en onze mobiele telefoons op stil te zetten. een grappig verzoek aangezien we de enige klanten in het restaurant waren. maar ik heb daar wel begrip voor. de patron is een gezapige Gentenaar die de zaak met zijn vrouw uitbaat. hij was ooit leerjongen bij de oorspronkelijke eigenaar die uit de Elzas afkomstig was en ook de beesten aan de muur vakkundig geschoten had. de sfeer is gemoedelijk en gezellig. we kregen als amuse een potje hammousse en enkele toastjes. het had niet zoveel smaak maar kom, dat is misschien persoonlijk. als aperitief kozen we voor de Cremant d’Alsace (€ 6,5 voor een glas). een champagne uit de Elzas. lekker fris maar niet meteen mijn ding. over smaken en kleuren… ja ik weet het. twee van mijn tafelgenoten kozen voor de suggestie van de dag: een wildstoofpotje met o.a. haas, kroketjes en witloof (€ 22 per persoon). Lan nam een steak saignant met pepersaus (€ 19). hij vroeg er mayonaise bij maar kreeg een stevige ‘neen’ van de patron. hij is duidelijk eigenwijs maar legt ook uit waarom hij geen mayonaise geeft als de klant een gerecht met een saus vraagt. “Je steekt daar je werk en kunde in en dan wordt dat met mayo teniet gedaan”. ik kan daar persoonlijk wel inkomen, maar kon in Lan zijn goesting ook inkomen. maar het was geen drama, geen mayo is geen ramp. ik ging voor een klassieker: choucroute met aardappels (€ 19).

we hebben toch enige tijd moeten wachten op onze gerechten. ik denk zeker een drie kwartier. het koppel dat na ons (samen met ons die middag de enige klanten) binnen gekomen was en besteld had, kreeg hun gerechten eerder dan ons. wat misschien aan keukenlogica kan liggen. geen idee. uiteindelijk konden we onze honger stillen met vier dampende borden die er op het eerste zicht wel goed uit zagen. maar de smaak, dat was iets minder. Lan hapte voortdurend naar adem en brood om zijn overgeperd gerecht door te slikken. mijn zuurkool vond ik niet lekker van smaak, heel plat, heel veel vocht, het vlees was kurkdroog en de aardappelen waren duidelijk niet vers maar opgewarmd. het wildstoofpotje leek onze tafelgenoten eetbaar maar niet om voor terug te komen. de kroketten waren in twee gesneden en daardoor nogal klein van gestalte. qua hoeveelheden konden we niet klagen. saus werd bijgegeven, ik kon als ik dat wilde nog zuurkool bijkrijgen. bij het eten dronken twee tafelgenoten een glaasje witte wijn (€ 3,5 elk), Lan en ik dronken plat water (€ 10 voor een fles). we vroegen na afloop de rekening die heel lang op zich liet wachten. na zo’n half uur wachten (we zaten zo’n goede 2u aan tafel) kwam de gepeperde rekening op tafel: € 125!

ook al was ons bezoek een momentopname, in combinatie met de negatieve commentaren (ja, ik weet dat tevreden klanten hun positieve gevoelens (bijna) nooit op het net uiten en ontevreden klanten dat wel doen) is het voor ons een duidelijk no go die Cigogne d’Alsace. moesten we met z’n vieren naar de Multatuli gegaan zijn hadden we € 45 minder betaald voor veel lekkerder eten en in een kortere tijdsspanne. komt daar nog bij dat een tafelgenoot en ikzelf een hele namiddag misselijk zijn geweest van het eten. hoe we daar zo zeker van zijn kan ik u niet meer bewijzen want die zijn intussen door de WC getrokken. urgh.