verandering van spijs

het waren spannende tijden de afgelopen weken. eerst was er grote twijfel. nadien kwam de stress voor het sollicitatiegesprek. dan was er een goed gevoel maar ook een klein vermanend stemmetje dat teveel hoop niet zou toestaan. enkele dagen later was er die telefoon om 13u33. dan was er die kleine schreeuw “IK HEB DE JOB!” om 13u40. en nog een om 13u45. en veel gechiechel voor de rest van de dag. en dan was er weer stress. voor de eerste keer je opzeg geven. op woensdag was er meer stress dan voor het moeilijkste examen aan tunief. dat was zo rond 8u. diepe zucht om 8u10.

ik vertrek hier op mijn werk en zoek andere horizonten op. erfgoed blijft mijn wereld maar nu wel wat dichter bij huis en samen met een jong en tof equipe. ik heb weer massa’s energie terwijl ik fysiek een puinhoopje ben, ik heb ideeën, ik kijk er gigantisch hard naar uit, ik heb goesting.

2012: ge zijt nog niet begonnen maar ik zie u nu al graag.

gaan eten

we zijn dit weekend nog eens uit eten gegaan. twee keer (*insert gejoel)! meestal gaan we naar de usual suspects. maar ik ontdenk gaarne eens een nieuw restaurant. echt nieuw was het niet omdat ik er al één keer was gaan eten met vriendinnen, maar voor Lan was het nieuw terrein: de Multatuli. eindelijk nog eens een eethuis dat we op ons lijstje met favorieten mogen zetten. de Multatuli is een eetcafé waar je gewoon iets kan gaan drinken maar evengoed een eenvoudige lekkere hap kan eten. het is er ook heel erg knus en gezellig met oude spullen aan de wand en in oude kasten, kandelaars met afgedruipend kaarsvet, warme blauwe kleur tegen de muren en rustige muziek op de achtergrond. ook de buurt spreekt ons aan. de Multatuli ligt vlak aan het water niet ver van het M.I.A.T. we beslisten rijkelijk laat om ons avondeten uit te besteden en kwamen pas om 22u toe. de vriendelijke ober vertelde ons dat het misschien niet meer mogelijk zou zijn om te eten, maar hij zou het vragen in de keuken. gelukkig kwam hij met goed nieuws terug. we beslisten vlug wat we zouden eten om het keukenpersoneel niet te ambeteren. we bestelden elk een roomer (€ 4,2 per glas) en een cola (€ 1,9 per glas). hij koos de stoverij met frietjes (€ 15) en ik de geroosterde aubergines met Griekse pasta en een tomatensalsa (€ 12,5). na een kwartiertje kwam ons eten al aan tafel en zagen en roken we dat het goed was. we betaalden voor dit lekkers maar € 39,7 en gingen heel tevreden en voldaan naar huis.

een heel ander verhaal was het gisteren in La Cigogne d’Alsace. ik had daar ooit een zeer lovende recensie over gelezen in de Zone09 en ook op Gentblogt. de commentaren bij deze laatste waren echter niet heel erg positief, maar je moet er toch zelf geweest zijn vooraleer je erover oordeelt en dan nog. een restaurantbezoek is een momentopname. de ingang van het restaurant is een vrij smalle gang. we werden gevraagd onze jassen in de hal achter te laten en onze mobiele telefoons op stil te zetten. een grappig verzoek aangezien we de enige klanten in het restaurant waren. maar ik heb daar wel begrip voor. de patron is een gezapige Gentenaar die de zaak met zijn vrouw uitbaat. hij was ooit leerjongen bij de oorspronkelijke eigenaar die uit de Elzas afkomstig was en ook de beesten aan de muur vakkundig geschoten had. de sfeer is gemoedelijk en gezellig. we kregen als amuse een potje hammousse en enkele toastjes. het had niet zoveel smaak maar kom, dat is misschien persoonlijk. als aperitief kozen we voor de Cremant d’Alsace (€ 6,5 voor een glas). een champagne uit de Elzas. lekker fris maar niet meteen mijn ding. over smaken en kleuren… ja ik weet het. twee van mijn tafelgenoten kozen voor de suggestie van de dag: een wildstoofpotje met o.a. haas, kroketjes en witloof (€ 22 per persoon). Lan nam een steak saignant met pepersaus (€ 19). hij vroeg er mayonaise bij maar kreeg een stevige ‘neen’ van de patron. hij is duidelijk eigenwijs maar legt ook uit waarom hij geen mayonaise geeft als de klant een gerecht met een saus vraagt. “Je steekt daar je werk en kunde in en dan wordt dat met mayo teniet gedaan”. ik kan daar persoonlijk wel inkomen, maar kon in Lan zijn goesting ook inkomen. maar het was geen drama, geen mayo is geen ramp. ik ging voor een klassieker: choucroute met aardappels (€ 19).

we hebben toch enige tijd moeten wachten op onze gerechten. ik denk zeker een drie kwartier. het koppel dat na ons (samen met ons die middag de enige klanten) binnen gekomen was en besteld had, kreeg hun gerechten eerder dan ons. wat misschien aan keukenlogica kan liggen. geen idee. uiteindelijk konden we onze honger stillen met vier dampende borden die er op het eerste zicht wel goed uit zagen. maar de smaak, dat was iets minder. Lan hapte voortdurend naar adem en brood om zijn overgeperd gerecht door te slikken. mijn zuurkool vond ik niet lekker van smaak, heel plat, heel veel vocht, het vlees was kurkdroog en de aardappelen waren duidelijk niet vers maar opgewarmd. het wildstoofpotje leek onze tafelgenoten eetbaar maar niet om voor terug te komen. de kroketten waren in twee gesneden en daardoor nogal klein van gestalte. qua hoeveelheden konden we niet klagen. saus werd bijgegeven, ik kon als ik dat wilde nog zuurkool bijkrijgen. bij het eten dronken twee tafelgenoten een glaasje witte wijn (€ 3,5 elk), Lan en ik dronken plat water (€ 10 voor een fles). we vroegen na afloop de rekening die heel lang op zich liet wachten. na zo’n half uur wachten (we zaten zo’n goede 2u aan tafel) kwam de gepeperde rekening op tafel: € 125!

ook al was ons bezoek een momentopname, in combinatie met de negatieve commentaren (ja, ik weet dat tevreden klanten hun positieve gevoelens (bijna) nooit op het net uiten en ontevreden klanten dat wel doen) is het voor ons een duidelijk no go die Cigogne d’Alsace. moesten we met z’n vieren naar de Multatuli gegaan zijn hadden we € 45 minder betaald voor veel lekkerder eten en in een kortere tijdsspanne. komt daar nog bij dat een tafelgenoot en ikzelf een hele namiddag misselijk zijn geweest van het eten. hoe we daar zo zeker van zijn kan ik u niet meer bewijzen want die zijn intussen door de WC getrokken. urgh.

drukdrukdruk

mensen die drie keer druk kunnen zeggen na mekaar hebben het niet echt druk. en net zoals ik afgeleerd heb om tegen die fondsenwervers van Oxfam en Greenpeace in de Veldstraat “Ik heb geen tijd” te zeggen, zeg ik nu: ik koos ervoor andere dingen te doen. zoals daar zijn: 

twitteren: man is dat verslavend zeg! elke 3 seconden een nieuwe impuls, infoslaving, elke 3 seconden een shot. en grappige mensen! oeh-oeh! en twitter + Komen Eten! en twitter + superfans. En oh fuck mijn nek doet zeer van uren naar mijn smartphone te staren. rap eens tweeten dat ik nekpijn heb. in Nederland hebben ze daar een nieuw woord voor: infobesitas. binnenkort heb ik infobetes en een nekkraag.

pinterest: ik ben een laatbloeier. wat door anderen al als passé wordt beschouwd, ontdek ik voor het eerst. met pinterest kwamen ook tal van zalige webwinkels mijn richting uit. na Etsy heb ik nu ook Dawanda ontdekt. En Modcloth alwaar ik dit schoon kleedsken kocht.

wordfeud: ofte online scrabble’en met vrienden en onbekende Hollanders. ook hier veel gegeeuw van trendsetters maar ik ben geen setter, geen early adopter eerder een enthousiasteling in uitgesteld relais. wordfeud is verslavend. ik speel het in de zetel, op de trein, op straat, in de Colruyt, in de auto, in het museum, op de fiets, in de les, tijdens een seminarie, op toilet, in de rij bij de Post, in de rij bij de frituur, tijdens het eten. leefde mijn ene oma nog, ik kocht haar een iPad om tegen mij te spelen. enige nadeel: geen besef van de levende wereld rondom u inclusief Lief. sorry molleke!

avondscholen: in het begin was dat nog goed te doen, die lerarenopleiding. gaandeweg wordt het toch meer en meer werk. Leuk werk, daar niet van (o.a. stop motion filmke voor groepswerk, nice!) maar dus tijdrovend. voor een groep spreken is trouwens de max.

de tijd vliegt gelijk een beetje. met die warme temperaturen was het plots eind november en zei er mij iemand “Trekt eens een naam uit den envelop, want binnen 6 weken is het Kerstmis”. kan er mij iemand vertellen waar oktober en november naartoe zijn?

een stokje

ik kreeg mijn allereerste blogstokje van Evi. al vond ik het meer een boomstam aangezien het een moeilijk stokje was. tien dingen vertellen over mezelf dat jullie nog niet weten maar ik wil ook niet too much information over mezelf prijsgeven. hier gaan we dan

1. ik hou enorm van verandering en variatie. dat gaat van hobby’s over de indeling van mijn dag tot zelfs tot op etensniveau. een bord met een eenpansgerecht erop kan ik erg lekker vinden maar ik heb er vlug genoeg van. tapas en mezze zijn gewoon op mijn lijf geschreven: van alles een beetje.

2. ik ben een kleine en een fijne en vind daarom niet altijd mijn gading in gewone vrouwenkledij. meestal zijn de kleine maten eruit tegen dat de solden beginnen en vaak vind ik de prints ook te middelbare leeftijd. of de décolté te diepgaand. sinds kort vind ik dan ook mijn gading in de kinderkledij van Hema, H&M en JBC. maatje 146-152 past mij perfect en die merken hebben wijze retro prints voor kinderen in felle kleuren.

3. ik ben geen lezer uit mezelf maar als ik een boek begin, moet ik het in een zo kort mogelijke tijd uit hebben. als het mij te pakken heeft, ben ik eraan verslaafd tot het uit is. tegenwoordig kom ik amper nog aan naaien toe want er is niet één boek maar een hele reeks boeken die mij in hun greep hebben, nl. deze van George R.R. Martin (A song of ice and fire). het eerste boek werd vorig jaar in een serie gegoten: Game of Thrones. verslaving is nog zacht uitgedrukt.

4. ik ben die 0,01% die nog echte CD’s koopt. het is een ritueel: ik ga naar de Fnac, ik loopt de nieuwe cd’s af en beluister hier en daar een. ik heb een unpacking moment, steek hem op mijn iTunes, blader door en ruik aan het boekje, leg hem op in de keuken en kook.

5. ik ruik aan boeken. liefst van al nieuwe boeken. liever geen tweedehands of bibliotheekboeken. nieuwe boeken ruiken overheerlijk. mochten ze dat bij een Kindle kunnen meeleveren, ik kocht het direct.

6. hey! we zijn al over den helft van het stokje! ik zou graag nog eens voor een dag of zo het kind dat ik was aan 10 jaar zijn. terug op de lagere school, bij juffrouw Geertrui, reclames naspelen op de speelplaats, van “Er is een vrouw vermoord, aan de gordijnenkoord” zingen, wereldoriëntatie krijgen, spelen in den hof en naar De Boomhut kijken. om 20u gaan slapen zou wel iets minder zijn, maar misschien kunnen we het zo regelen dat ik tegen dan weer mezelf ben?

7. mijn ultieme droomjob is een kinderboerderij. het kan niet verder afliggen van mijn huidige job (die ik ook zeer graag doe) maar het lijkt me gewoon zalig: ik en mijn beesten. beesten hebben geen hidden agenda en spelen geen stratego. beesten hebben honger, willen aandacht, zijn meestal zacht (it’s so fluffy i’m gonna die!!) en jagen geen carrière na.

8. omdat we in de werksfeer zitten: mocht dat kunnen zou ik graag 4/5e mijn job doen maar dan die ene dag een job doen die totaal verschilt van mijn huidige job. zoals daar zijn: bij een bloemist werken, in een kledingwinkel, in een koffiebar, bij de groendienst, met de tram rijden, … . het lijkt me een zalige afwisseling!

9. toen ik klein was en ik in de kruipfase zat, kroop ik bij het doorkruisen van de living meestal tot in de helft, pauzeerde ik even en kroop ik de tweede helft. wanneer ik de keuze heb tussen een lift en een trap ga ik meestal voor die eerste. dat is niet altijd zo geweest want na het zien van de film De Lift heb ik zowat mijn hele kindertijd een fobie voor liften gehad.

10. de laatste! ik ben verschrikkelijk in het onthouden van namen. gezichten onthou ik heel goed. maar als ik iemand leer kennen dan zeg ik zijn/haar naam bij de kennismaking wel 10 keer in mezelf om het toch maar te onthouden. na 5 minuten praten ben ik het meestal toch vergeten. echt vervelend!

wie het stokje wil mag het hebben!

do you speak garagist

naar analogie met do you speak Aannemers too? hebben wij tegenwoordig nogal miserie met onzen otto. normaal gaan wij steeds naar de garage vooraleer we naar de technische controle gaan. maar deze keer waren wij dat vergeten. we waren er elk jaar al door geweest, waarom zouden we een afkeuring vrezen? omdat er blijkbaar iets mis was met onze remmen. eigen schuld dikke bult. dus gingen we naar onze garage om een klein onderhoud en het remmenprobleem op te lossen. we gaven daarom ook het verslag van de keuring aan de garagist mee.

ik had me aan een iets groter bedrag dan enkel een klein onderhoud verwacht maar moest toch even slikken wanneer ik € 360 moest dokken. “ja, luistert hier madammeke, ik heb daar anderhalf uur aan gewerkt, de achterste rem is vervangen, hij is op de rembank geweest en ik heb hier en daar olie moeten toevoegen”. op zo’n momenten denk ik terug aan de Wat Als sketch over garagisten. ik betaalde en hij verzekerde mij dat onze auto nu tiptop in orde was en als een mes door de boter door de keuring zou glijden.

wanneer ik gisteren op het punt stond naar de avondschool te vertrekken kwam Lan me toegelopen om me te zeggen dat onzen otto opnieuw was afgekeurd. deze keer de voorste remmen. had ik geen verplichtingen gehad, ik belde meteen de garage op om hen zwaar uit te kafferen. maar er passeerde een nacht en ik herinnerde me wat we over een slecht-nieuws-gesprek hadden geleerd in de les Communicatie en probeerde het eens op die manier.

ik presenteer u mijn conversatie met de vrouw van de garagist aka receptioniste/secretaresse/boekhoudster

ik: ja, goedemorgen mevrouw, ik bel in verband met mijn wagen. die was vorige week bij jullie voor een klein onderhoud en een probleem aan de remmen. nu zit het zo dat onze auto nadat hij voor € 360 werd hersteld en nagekeken op de keuring 3 dagen later werd afgekeurd. kan u mij dat verklaren?
zij: Ja mevrouw, ik zal eens zien *blijft 5 minuten weg en doet mijn gsm-rekening verder oplopen* ja, ik heb het gevraagd en met uw beide remmen was alles in orde op de rembank. dat zal een miniem verschil geweest zijn en een zeer strenge controleur, ge hebt gij malchance gehad he…
ik: goh, een miniem verschil zou ik dat toch niet noemen. of vind u 40% afwijking in remsnelheid verwaarloosbaar?
zij: ja, neen, maar dat is een gekend probleem bij uw type wagen. de ene keer toont hij geen verschil, de andere keer heel veel, dat is gekend.
ik: daar zegt u iets interessants. enerzijds is dat probleem bij ons niet gekend en anderzijds: als dat probleem door u gekend was, waarom hebt u de voorremmen dan niet beter gecontroleerd tijdens het nazicht?
zij: tjah, maar alles was in orde met uw remmen, jullie hebben gewoon een strenge controleur gehad op een slecht moment
ik: maar wij hebben wel € 360 betaald voor een kleine controle en het oplossen van de problemen met de remmen, maar die problemen blijken helemaal niet opgelost te zijn. u begrijpt toch dat wij daar een heel slecht gevoel bij hebben?
zij: *stilte*. leg ik dan een afspraak vast?
ik: hebben wij een andere keuze? onze auto moet binnen de twee weken opnieuw voor de derde keer gekeurd worden. hoeveel gaat dit grapje ons deze keer kosten?
zij: goh, dat kan ik zo niet zeggen
ik: opnieuw € 360 misschien?
zij: neuh, zeker niet! ze moeten er wel zeker naar kijken en misschien ook vervangen. dus euh, zo’n 150 euro”
ik: en hebben we dan de garantie dat we deze keer wél door de controle gaan zijn, na dit onderhoud?”
zij: dat is moeilijk te zeggen he, het is een gekend probleem bij uw type wagen. leg ik volgende week woensdag vast?
ik: ja dan maar zeker?

ik word daar stiepelzot van! eigenlijk wilde ik dat mens toeschreeuwen dat we van dat ‘gekend probleem’ in acht jaar nog nooit last gehad hadden. dat en ook kakwijf! aftrochelaar! bedriegster! maar ge moogt dat niet doen. want ge hangt daar van af. ik haat het om niets over iets te weten en dan volledig van een ander af te hangen. ideaal recept voor oplichting! na de lerarenopleiding kies ik ottomekaniek, that’s for sure!

de vuilzak buiten zetten zal nooit meer hetzelfde zijn

DJ PMD en Rasa Fal. hilarisch!

Kiediscrush

in mijn tienerjaren had ik een serieuze crush op Anthony Kiedis. toen we nog maar pas een computer hadden thuis zocht ik hem op Yahoo – de enige site die ik toen kende – op om zijn afbeelding af te drukken en in mijn schoolmappen te kleven. zo kon ik tijdens de les naar die mooie, stoere Pepper kijken en smelten terwijl even verderop integralen werden uitgelegd. de Peppers gingen met mij mee dag in dag uit in mijn oren en ik leerde hun nummers op gitaar. dat ging zelfs zover dat ik op een vrij podium op school Otherside zong *schaamlijk*! op een of andere Rock Werchter, net na mijn middelbaar, werd mijn verafgoding de riool in gezongen door den Anthony en hielden ze al na een half uur op met spelen. ik hoorde mijn voormalige idolen nog regelmatig op de radio met nieuwe nummers die alsmaar simpeler en leger klonken. ik bedoel “Hey-oh listen what I say-oh I got your hey-oh…” “Hey now, you got to make it rain somehow”.

maar toen ik afgelopen vrijdag op de radio over een wedstrijd om naar hun concert in Rotterdam te gaan hoorde, deed ik toch mee. de Peppers, da’s toch 3 jaar van mijn leven geweest. akkoord niet veel in tijd, maar wel in nostalgie. groot was mijn verbazing toen ik hoorde dat ik gewonnen had. denk enthousiast gepiep à la Franky van Het Eiland. zondagnamiddag was het dan zover. we vertrokken met de bus in Antwerpen en kwamen rond 20u aan in de Ahoy te Rotterdam. na het verorberen van 2 kaassouflé’s (kaaskroketten bestaan in Nederland niet) gingen we naar het middenplein. Hollanders zijn grote mensen want ik heb geen centimeter podium of Kiedis gezien. gelukkig waren er ook grote videoschermen! de hits van op Californication en By the way kon ik nog allemaal meebrullen en het was ook super om hun oude nummers te horen (Me and my friends, Under the bridge (natuurlijk)) al had ik ook graag Breaking the girl, Give it away en My friends gehoord. het geluid is tot twee keer toe uitgevallen wat op een collectief AWOERT en de opmerking “Ollanders kunnen die techniek nog niet aan” van Lan werd onthaald. naast technisch analfabetisme kon ik de Rotterdammers ook nog de kenmerken ‘wreed lomp’ en ‘onnoemlijk boertig’ meegeven. volle bekers bier werden het volk in gesmeten en bij het zich verplaatsen door de massa werd geen pardon gezegd wanneer ze je omver duwen. los van dat alles was het een interessante avond. na de zoveelste flashback naar het vierde middelbaar keek ik niet echt meer naar de Anthony van op mijn schoolmappen maar zag ik er eerder een hippe Hitler in.

vanavond Feist. da’s andere koek. en zonder rondvliegend bier

Muile

elke keer lig ik plat van’t lachen. Donald Muylle en zijn keukens.

observaties van de week

- “het treinpersoneel wenst zich te excuseren voor de verminderde samenstelling en de opgelopen vertraging. blijkbaar zijn er weeral problemen op het spoor.” eigenlijk de beste remedie tegen verzuring: depressief treinpersoneel. hilarisch!
- de muggen in onze slaapkamer spelen graag vier op een rij. en ze maken er een sport van te prikken op plaatsen waar kledij en/of schoenen tegenaan schuurt.
- velen in mijn omgeving trouwen, krijgen kinderen of kopen huizen. waarom ik niet en wel een ander?
- Dawson’s Creek is duidelijk tienermateriaal. eindeloze gesprekken, twijfels, hertenkalfogen. euh… saaaaai!
- Kafka bestaat. Kafka³ bestaat ook. en Godot, waar ik op wacht.
- studenten kennen hun tradities niet meer. met water van het balkon smijten hoort niet in oktober. dat is voor de start van de lente gereserveerd. bende cultuurbarbaren!
- de kotsplassen en regenboogfluimen aan het station wennen nooit.
- pedagogen op het onderwijsdepartement zijn vermoedelijk geen leerkrachten
- ideale gasten complimenteren de gastheer en-vrouw veelvuldig en eten met de glimlach koude komkommersoep met munt en Griekse yoghurt die niet zo geslaagd was en de groene smurrie die ik guacamole gedoopt had.
- de ideale gastvrouw maakt geen vernietigende opmerking over de witte broek van haar gemaal “Wie draagt dat nu?!” om dan te zien dat de vrouwelijke gast een witte broek aan heeft.

Torn

ik had zo nog eens zin in de muziek van de jaren ’90. en toen kwam ik deze tegen:

ik heb lange tijd gedacht dat Torn de naam van die jongen uit de clip was. het moet niet altijd een Lanisme zijn he…